Van Gogglas

Oe afspraken nakome en goei werk levere

Peeters Glas Geldrop na ruim 40 jaar over naar GogGlas

 Henk Peeters draagt na ruim 40 jaar zijn glasbedrijf Peeters Glas Geldrop over aan Patrick en Maarten van glasbedrijf GogGlas. Reden genoeg om eens uitgebreid stil te staan bij een mooi mens met een prachtig vak. We zitten aan de keukentafel bij Henk en zijn vrouw Nellie. De koffie is gezet en er liggen lekkere koekjes, een direct teken van de gastvrijheid die ook voelbaar is. Er wordt gezellig gekletst en je ziet de enorme klik die er tussen hen en Patrick en Maarten is, de mannen die het bedrijf gaan overnemen en die ook aan de keukentafel hebben plaatsgenomen. Het voelt als één warme familie.

“Het is goed zo. Ik heb 55 jaar met veel liefde en plezier in het glas gezeten, maar nu wordt het tijd voor mijn vrouw en voor mijn hobby’s. Het is tijd het stokje door te geven”. Aldus Henk. “Patrick en Maarten nemen mijn bedrijf over en dat kan bijna niet beter, onze contacten verlopen supergoed en ik heb 100% vertrouwen in dat deze mannen mijn manier van werken precies aanvoelen en voort zullen zetten.

Toen ik besloot dat het tijd werd het wat rustiger aan te gaan doen, ik word binnenkort 70, wist ik niet goed hoe dat aan te pakken. Ik heb geen opvolgers, mijn twee dochters hebben andere interesses dan glas en ik wilde het bedrijf niet zomaar stoppen. Ik heb zoveel vaste klanten, die me in de meer dan 40 jaar dat Peeters Glas Geldrop bestaat, altijd trouw zijn gebleven, dat ik echt goed moest nadenken hoe het verder moest. Nellie en ik hebben er hier aan de keukentafel veel over gepraat en uiteindelijk hebben we besloten het bedrijf te koop te zetten. En toen kwamen zij: Maarten en Patrick, al een aantal jaar collega’s in de ‘glaszet business’, maar we kenden elkaar niet echt. We zaten elkaar nooit in de weg en werken eigenlijk een soort van naast elkaar, ieder met een eigen klantenkring. We zijn gaan praten en ik had vrijwel meteen een heel goed gevoel bij het idee dat zij mijn bedrijf over zouden nemen. Hele bekwame vakmensen, met een groot hart voor glas. Aan hen zou ik mijn klanten wel durven toevertrouwen. En dat moest de uitgangsbasis van mijn overdracht zijn; een bedrijf dat op dezelfde manier vakwerk levert, altijd klaarstaat voor de klant en te allen tijde goede service levert. Ik heb ze gevonden, of liever gezegd zij mij”.

“Die overdracht gaan we niet in één dag regelen” vertelt Patrick, bij een tweede bakje koffie. “We kunnen nog zoveel van Henk leren. Hij zal meegaan naar zijn oude klanten, ons advies geven en hopelijk nog regelmatig spontaan binnenwaaien voor een bakkie en een goed gesprek”.

Voor Henk zal het de komende tijd überhaupt wel even wennen zijn dat het nu rustiger wordt. Vanaf zijn vijftiende heeft hij, op vakanties na, vrijwel dagelijks ‘op de ladder gestaan’. Begonnen bij een baas, waar hij alle ins en outs van het glaszetten geleerd heeft en vanaf 1976 volledig voor zichzelf. Eerst met een eigenhandig, op zijn plaats, in elkaar gelaste aanhanger – die vervolgens niet door de deur paste en over het dak van de schuur gehesen moest worden –  en een tweedehands stationcar en later met een eigen bus.

“Ik heb in die ruim 40 jaar zoveel meegemaakt, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Ik heb levensgevaarlijke dingen gedaan, vroeger keek men niet zo nauw wat betreft veiligheid. Pakken we nu een raam, die soms wel 300 kilo weegt, met een kraan, vroeger deden we dat met de hand. Treetje voor treetje de ladder op omhoog. Ik heb me wel eens vergist in het gewicht en mijn rug was niet altijd even gelukkig met mijn acties. Maar er is nooit iets misgegaan. Ook niet die keer met carnaval toen ik opgeroepen werd een noodvoorziening te plaatsen in een kroeg en iemand zijn hoofd door het kapotte glas stak om mij de laten weten dat ik daar moest zijn. Hij had letterlijk zijn hoofd kunnen verliezen.

Maar goed, het is nu mooi geweest, ik wil nog een aantal jaar kunnen genieten van het leven. Ik wil samen met Nellie naar de camping, ik wil uitgebreid door Europa reizen met de caravan en motorrijden. Ik kom uit een familie met liefde voor de crossmotor. Toen ik 65 werd, heb ik alsnog mijn motorrijbewijs gehaald. Helaas blijkt een crossmotor op mijn leeftijd ietwat te heftig, maar lekker toeren zit er zeker in. Heerlijk toch. En als ik niet buiten ben, dan ga ik biljarten. Ik heb mijn eigen ‘zaal’ op zolder, maar ik ben ook lid van de biljartclub. Ik ga mijn tijd zeker doorkomen! Ook omdat het me een enorme rust geeft dat mijn bedrijf in goede handen overgaat.

Patrick en Maarten, Nellie en ik wensen jullie alle succes. Jullie zijn voorlopig nog niet van me af, zet de koffie maar vast aan”.

 

%d bloggers liken dit: