Maart – Laetare -de vierde zondag

Ze zijn alweer voorbij, de vier dagen carnaval waar ik langer naar uitgekeken heb, dan dat ze duurden. Het was een mooi feestje met een kleurrijk prinselijk trio, een meer dan geweldige optocht en heel veel prachtig uitgedoste mensen. Het viel me op dat er dit jaar veel aandacht besteed is aan de kleding van velen. De een zag er nog mooier uit dan de ander. Ik had mezelf al maanden geleden voorgenomen een nieuwe jurk te maken, iets dat ik eigenlijk ieder jaar doe, maar door omstandigheden is het er gewoon niet van gekomen. Gelukkig bood de winkel aan het Park uitkomst en kwam ik met een combinatie van iets nieuws en iets ouds, iets geleends en iets blauws meer dan prima voor de dag. Jammer genoeg overviel me de griep op het moment suprême en heb ik een deel van de tijd onder een dekentje op de bank doorgebracht in plaats van in mijn favoriete kroeg. Het was niet anders, ik heb me er letterlijk bij neergelegd en volgend jaar gaan we er weer voor. Nu zo eerst halfvasten, op de vierde zondag in de vastentijd. Jaren heb ik gedacht dat dit een feestje was dat wij in Nuenen zelf hadden uitgevonden, omdat we nu eenmaal van feestjes houden en veertig dagen zonder, best lang is, maar ondertussen weet ik dat halfvasten al sinds de negende eeuw gevierd wordt en dat zelfs de Paus er aan meedoet.

Jammer genoeg is de inhoud van het vieren van halfvasten in Nuenen wel drastisch veranderd. Kocht ik vroeger een aantal lotjes om in aanmerking te komen voor het halve varken, dat in het park, in mijn beleving, al aan het spit geregen was, tegenwoordig is het feest verplaatst naar de kroegen en wel op de zaterdag. Ik mis dan ook een beetje het volksfeestgevoel. Ook dit is, zoals het is, tijden veranderen.

Wat niet verandert, is de aandacht voor een bekende Nuenenaar in Zó Nuenen. Ook deze maand hebben we weer een mooi verhaal op mogen schrijven, dit keer van Gerard van Maasakkers. Geboren en getogen in Nuenen maar thans woonachtig in Gent in België, heeft hij ons Nuenen in heel Nederland muzikaal op de kaart gezet. Iedereen zingt ‘ik weet een plaatske in het Nuenens Broek” en zo leven we ook op deze manier voort. Dit geldt ook voor een aantal bedrijven die in de vorige twee eeuwen Nuenen groot hebben gemaakt. Vanaf deze uitgave beschrijven we er enkele, te beginnen met de torenuurwerkfabriek van Adriaan Vos en zijn twee zonen. Mede door hen is Nuenen ook bekend aan de andere kant van de wereld, in Nieuw Zeeland wel te verstaan.

De verbindende factor in dit nummer is voor Miriam Zwaga, kunstzinnig therapeut en coach. Zij laat mensen ontdekken hoe ze meer zichzelf kunnen zijn. En we geven een kleine update over de verloren gegane voorwerpen uit het klooster Soeterbeek. Een flink aantal ervan is, met als trigger ons artikel in de vorige uitgave van Zó Nuenen teruggevonden, op de zolder van het gemeentehuis nog wel!

 

 

%d bloggers liken dit: