Juni – Een herstructurering

Een herstructurering

Ik ben vandaag een beetje uit mijn ritme. Ik schrijf deze editorial niet op mijn gebruikelijke maandag maar op de zondag ervoor. Niet dat dat in tijd heel erg veel uitmaakt, maar een zondag is toch echt een andere dag. In principe probeer ik deze dag vrij te houden voor andere aangelegenheden dan werk, maar dat lukt dus nu even niet. Vaker niet hoor want als je een vak hebt, zoals het mijne, je bent schrijver voor kranten, magazines en voor zowel een landelijke als voor diverse wereldwijde websites, kijkt men niet zo nauw welke dag nieuws naar boven komt drijven. Ik ga dan dus nog wel eens op onchristelijke tijden aan de slag, maar gelukkig vrijwel altijd met liefde. Zo zeker ook vandaag hoor, schrijven voor Zó Nuenen is altijd een hele aangename bezigheid. En met kantoor aan huis hoef ik niet eens iets anders aan dan een flatterend huispak. Ik had misschien gehoopt dat het wat beter weer geweest zou zijn nu de zomer is begonnen, maar dat schijnt er aan te komen en wie weet als deze uitgave verschijnt, vallen de mussen wel van het dak. Beneden leert mijn dochter, met op de achtergrond de voetbalwedstrijd Engeland-Panama, kunstgeschiedenis voor haar proefwerkweek en ik moet haar straks nog even overhoren. Dat is boeiend, zoals de geschiedenis van kunst per definitie is, alhoewel zij in een andere periode in de historie zit dan waar het deels in Zó Nuenen over gaat. Zij zit in het Maniërisme en wij vrijwel altijd in het post-impressionisme. De tijdsstroming van Vincent uiteraard. Ik heb toch nog maar even opgezocht wat het ook alweer precies inhoudt deze stroming en volgens mijn altijd beschikbare bron Wikipedia wil het postimpressionisme vooral verder gaan dan alleen weergeven wat kan worden waargenomen. De werkelijkheid wordt min of meer vervormd en doel is vooral om meer gevoel in het schilderij te leggen. Wat wordt waargenomen, wordt geordend en subjectief vormgegeven, hetgeen ook wel abstrahering en herstructurering wordt genoemd. Ik geef het mijn dochter nog even mee, maar die vindt dat nu even niet relevant.

Wij besteden trouwens in dit nummer geen specifieke aandacht aan een schilderij van Vincent, maar aan zijn geliefde Margot Begemann. Dit doen we middels citaten uit een aantal brieven die Vincent stuurde aan zijn broer Theo en die een prachtig tijdsbeeld scheppen over hun, toch wel verdrietig geëindigd samenzijn. Wouter de Kuijper, internationaal documentairemaker is deze maand onze coverstory. Caroline praatte met hem over zijn prachtige film over Frans Baartmans in India en zijn liefde voor Nuenen. Het monument van de maand is De Bleek aan Het Park. En verder was u vast nog niet op de hoogte dat we pas vanaf 1740 verharde wegen hebben gekregen in ons dorp, toen de weg van Den Bosch naar Luik dwars door het dorp werd aangelegd. Een nummer vol wetenswaardigheden dus weer!

Rest mij u er veel leesplezier mee te wensen. Ik wens u, namens mijn voltallige redactie trouwens een hele fijne zomervakantie. Wij gaan er ook even tussenuit en u zult ons een maandje moeten missen, 1 september zijn we weer van de partij!

 

%d bloggers liken dit: