Het riekende riool

Het rommelt

op verschillende plaatsen in mijn huis en als ik ga kijken waar dit geluid vandaan komt, ontdek ik dat het onder andere uit het toilet komt. Het herinnert me aan eerdere vervelende ervaringen met mijn riolering in het afgelopen jaar en ik denk “oh help, niet weer een verstopping”. Maar dan zie ik in de straat een wagen van een welbekend rioolreinigingsbedrijf staan en ik herinner me het A-viertje dat ik in mijn brievenbus vond met de aankondiging dat in Nuenen de riolering gereinigd wordt deze week. Het rommelen gaat over in een soort zuigend geluid, dat zowel de hond als de poes achter de tafel doen verdwijnen en vervolgens begint het overal in huis naar te ruiken. Met het doorrijden van de reinigingswagen hoop ik dat de lucht weer snel zal verdwijnen, maar niets is minder waar, de geur komt niet alleen uit het toilet, maar ook uit het doucheputje en zelfs ergens op zolder is er blijkbaar een ‘ontluchtingsmogelijkheid’.

Na een paar uur ben ik niet meer zo blij en komen de herinneringen van deze zomer weer boven, toen ik wekenlang een dergelijke lucht in mijn huis had hangen. Na een overstroming bij de wasmachine, die ik op de zolder heb staan en waarbij het water als een regenbui door het plafond in de slaapkamer was gelopen, bleek mijn riolering verstopt. Verschillende camera inspecties brachten aan het licht dat het riool was dichtgegroeid met wortels en dat er een stuk vervangen zou moeten worden. En toen begon het gesteggel. Van wie was dit stuk riool? Van de gemeente of van mij en kon ik verantwoordelijk gehouden worden voor het dichtgroeien van een riool met wortels, terwijl ik nog maar enkele jaren op dit adres woonachtig ben? Iedere keer werd mijn tuin, waar al niets meer van over was maar dat terzijde, opengegooid en wierp er weer iemand anders een peinzende blik op het ietwat verouderde rioleringssysteem. Uiteindelijk werd, ruim twee maanden en nog drie overstromingen later, besloten dat het stukje riool dat onder de stoep ligt en dus van de gemeente is, vervangen ging worden. Hetzelfde rioleringsbedrijf dat deze week de boel schoongemaakt heeft, kwam dit doen en binnen een uurtje was het gepiept. De overstromingen waren voorbij en ik kon gaan denken aan het opknappen van mijn tuin. Nu dus opnieuw die geur, zeg maar gerust stank in huis, laten we hopen dat het sneller wegtrekt dan de vorige keer.

Gelukkig weerhoudt het er me niet van om op mijn kantoor, dat ik op hetzelfde adres heb, de voorbereidingen voor deze Zó Nuenen te treffen. Onder het genot van een heerlijk geurende kop koffie dat dan weer wel. Deze maand is Merlijn Passier onze cover. Wederom heeft Caroline een interessante bekende Nuenenaar op papier vastgelegd. Nannie heeft een warm vervolg geschreven over het Kostershuisje (Zó Nuenen nr. 36), dat eind december geopend is. Het verhaal over De kol van het Coll van Jolanda Lijten lichten we uit en in onze serie over begraafplaatsen is het kerkhof H. St. Clemenskerk aan de beurt. Interessant om te ontdekken dat de huidige calvarie daar, vroeger een berg is geweest. Al met al weer een mooi nummer, ik wens u veel leesplezier!