Februari – TVOH

Meestal is het maandagmorgen als ik begin aan mijn editorial voor de nieuwe uitgave van Zó Nuenen en meestal is dat tevens ‘deadline dag’. De dag waarop het hele nummer met al zijn artikelen geüpload wordt naar Reinier, zodat hij aan de opmaak ervan kan beginnen. Het is meestal het laatste dat ik schrijf, omdat ik dan precies weet, wat er allemaal in het nummer komt te staan.

Vandaag doe ik het een beetje anders dan gebruikelijk want het is vrijdag, vrijdagavond om precies te zijn. Ik zit op de bank, met naast me een kop koffie en, omdat het vrijdag is, een bananensoes. De laptop doet waarvoor hij bedoeld is, hij ligt op mijn schoot en ik zit in de aanslag voor de halve finale van de Voice of Holland. En met mij waarschijnlijk een groot deel van Nuenen. De meesten zelfs met telefoon binnen handbereik om te SMS-en naar 3131. Zodat ‘onze’ Pleun door kan naar de finale van volgende week. Ik besef mij dat als deze uitgave van Zó Nuenen op de mat valt, de finale zelfs al geweest is en iedereen in Nuenen weet of Pleun gewonnen heeft of niet. Dat er nog een zenuwslopende ronde heeft plaatsgevonden. Maar dat weerhoudt me er vanavond niet van iets op te schrijven over Pleun.

Ik ‘ken’ Pleun al vanaf haar lagere schoolleeftijd, ze zat bij mijn oudste in de klas en in groep 8 ontdekten ze haar zangtalent; ze kreeg de lead in de afscheidsmusical en bij de opvoering ervan in Het Klooster kreeg ik de eerste keer kippenvel van haar.

Later zag ik haar terug in de Voice of Nuenen, die ze glansrijk won en volgden op diverse podia in het dorp optredens. In de zomer hoorde ik het gerucht van haar blinde auditie bij ‘The Voice’ en ik wist… als ze mee doet, gaat ze ver komen. En daar staat ze dan in de halve finale en ze zingt opnieuw de sterren van de hemel. Van haar tweede nummer krijg ik weer kippenvel, ik vind het nummer mooier dan het origineel. Maar goed, mijn menig telt niet en ik ben bevooroordeeld, maar gelukkig ziet heel Nederland hoe goed onze Pleun is en ze is met vlag en wimpel door naar de finale. Volgende week, die vorige week is als u dit leest, doen we het nog een keer; mijn telefoon ligt al klaar.

Als ze wint en ook als dat onverhoopt niet gebeurt, staat haar verhaal in een volgende uitgave van Zó Nuenen. In een mooie spread, met foto’s van Bart die waarschijnlijk zijn toestel al in de aanslag heeft. In deze uitgave besteden we aandacht aan een andere beroemde Nuenenaar, bekend van de landelijke televisie. Caroline van Nes tekende een mooi verhaal op over René van Brakel, begonnen bij de LON en radio Decibel en via Omroep Brabant bij de NPO terecht gekomen. Sinds 1 februari zelfs als eindredacteur van Eenvandaag! Verder ligt deels de focus weer een keer op Gerwen, op de naamgeving ervan.

 

%d bloggers liken dit: