Januari – Pelpinda rotondes

Pelpinda-rotondes

Ik vind sinds een tijdje geen papieren krant meer in mijn brievenbus, omdat ik dacht dat goed was met mijn tijd mee te gaan en me te abonneren op een digitale versie van het regionale dagblad en daarom kijk ik voortaan in de ochtend naar het journaal op de televisie. Ik hoef niet bang te zijn dat ik iets mis van het landelijke nieuws, want de herhaling ervan is zo frequent, dat ik niet precies op uur en tijd hoef te gaan zitten. Ik merk wel dat ik iets anders mis; dat rustpuntje in de vroege ochtend, met een kopje koffie eventjes in ieder geval vast alle koppen scannen. En, ongetwijfeld een rare gewoonte, het lezen van de overlijdensberichten, ik ben toch niet meer goed op de hoogte. Want met de digitale versie ga ik toch heel anders om. Ik ga niet om 7 uur achter mijn laptop zitten en uitgebreid bladeren, nee de headlines komen binnen als, zoals dat heet op mijn iPhone, strokes en ik zie ze tussen neus en lippen door, in de badkamer, tijdens het tandenpoetsen of als ik brood smeer voor mijn kinderen. Voor mijn kinderen is deze manier van nieuwsgaring een normale manier, zij vinden ook het journaal al vreselijk ouderwets aandoen en kijken zeker niet met mij mee. Ze kijken wel een keertje extra op hun telefoon. Dit doen ze toch al de hele dag.

Vanmorgen trok al om zeven uur in beeld en geluid het leed van de wereld aan me voorbij. Een vliegtuigramp, niet de eerste dit jaar, een topman van de bank die is opgepakt in Spanje en een mistige, gladde ochtendspits. Die laatste daar moest ik ook nog aan geloven; ik had beloofd mijn dochter en haar vriendin naar school in Eindhoven te brengen, omdat ze nog tot laat in de avond een bijeenkomst heeft en ik het niet verantwoord vind hen terug te laten fietsen in het donker.

Die gladheid viel wel mee, ook al moest ik krabben, maar mistig was hij wel en dat maakte de oversteek van de Europalaan of heet hij daar al Sterrenlaan, ter hoogte van de rotonde bij de Pinckart tot een gevaarlijk project. De diverse bulten, een stroom van fietsers en auto’s en dus slecht zicht, maakten dat ik het overzicht snel kwijt was. Op een gegeven moment heb ik het er maar gewoon op gewaagd en ben in twee etappes aan de overkant gekomen. Bijna nog een fietser geraakt, die zonder licht van volgens mij de ‘verkeerde kant’ kwam en die ik echt niet ook nog verwacht had, maar die er wel gewoon mocht zijn.

Deze rotonde is trouwens nog een redelijk echte rotonde, met vier ‘afslagen’. Hoe anders is dat voor de andere vier. Sinds kort weet ik dat je die geen echte rotondes mag noemen maar dat het ‘pinda’s’ zijn, pelpinda’s wel te verstaan. Alhoewel ik in de Dikke Van Dale het woord pelpinda rotonde niet terugvind. Een futuristische benaming. Zoals meer op en aan deze weg. Bij de Pinckart vind je ook nog een futuristisch verkeerslicht. Het lijkt wel wat op een sein; het heeft maar twee lampen en meestal staan ze beide op zwart, misschien mag dit dat in werkelijkheid een stoplicht heten, het is er vast eentje voor de bus. Mijn zoon legt me later uit dat ik op deze rotonde in de recht doorgaande modus alleen de bus tegenkom, die voor mag. Op de andere zijn dat ook fietsers en voetgangers dus vandaar het verschil in het aantal lampen. Ik moet denk ik een keertje terug naar school. Niet voor een lesje over de digitale snelweg, maar gewoon over een weg waar je 30 kilometer per uur mag rijden en waarop ik het niet meer snap.

%d bloggers liken dit: