April – Druk is relatief

Afgelopen zaterdag had ik een probleem. Tenminste, zo voelde het. Ik moest teveel doen voor de uren die de dag me gegeven had. Misschien was het deels een kwestie van een verkeerde planning dat zoveel zaken zich opstapelden, maar het is ook wel inherent aan mijn leven op dit moment. Ik doe gewoon veel; een gezin met twee kinderen plus hond en kat onderhouden, een eigen bedrijf runnen, mijn huis en tuin op orde houden, verenigingen en stichtingen een warm hart toedragen en me ook nog binnen een sociaal netwerk begeven. Een luxe probleem, dat realiseer ik me, maar al met al toch soms lastig.

Nu heb ik me ook nog en degenen die mij persoonlijk kennen, weten dat ik dat vaker moet laten doen, laten opereren. Ik had opnieuw een gezwel in mijn linker pols en laat ik nu linkshandig zijn en van schrijven mijn beroep gemaakt hebben. Het beperkt me behoorlijk in mijn dagelijkse bedoening; ik kan mijn pen slecht vasthouden, bij het typen schaaft de wond pijnlijk over het toetsenbord en autorijden, tuinieren en boodschappen doen, vormen een praktisch probleem. Daarnaast mag ik dat lekkere wijntje dat ik lust niet tot me nemen vanwege de medicijnen die ik moet slikken om een ontsteking van de wond te voorkomen. En het resultaat van de operatie is niet gegarandeerd. Ik ben er chagrijnig van en als ik dan ook nog meer moet dan kan, heb ik geen echt leuke dag.

Gelukkig kroop ik in de loop van die middag toch even achter mijn laptop om mijn mail te checken, want mijn redactieleden hadden dit weekend hun deadline voor het aanleveren van hun bijdragen aan deze uitgave van Zó Nuenen. Nummer 24, het nummer waarmee we onze eerste twee jaar van ons bestaan volmaken. De maanden zijn omgevlogen en ik kan me soms niet voorstellen dat we al twee volle jaren dit prachtige magazine met interessante artikelen huis-aan-huis in Nuenen op de mat laten vallen.

En eenmaal achter mijn laptop werd ik ineens heel vrolijk. Weg was mijn chagrijn, als sneeuw voor de zon. Mijn mailbox liep over van mooie artikelen en foto’s. Zoals een prachtig artikel over Job Smeltzer alias DJ Fuente. Opgetekend door Nannie van der Eijnden en van foto’s voorzien door Bart Verkuijlen, foto’s die op een expositie beslist niet zouden misstaan. En een artikel over een bijzondere Nuenense, Lonneke Stevens, hoogleraar en rechter met een missie. Caroline van Nes heeft zich verdiept in de achtergronden van het gestolen en teruggevonden schilderij van Vincent. En ‘onze’ Vincent komt zomaar nog een keer voorbij in nummer 24 en wel in het tweede deel van de serie Nuenen op de kaart rond 1900.

Even nog iets tussendoor, wist u trouwens dat Job en de Kapperdoes een relatie hebben?

Ondanks mijn te ingewikkelde planning, was alle gevoelde druk verdwenen en ben ik blij dat ik mijn tijd mag besteden aan het maken van dit magazine. De andere zaken van die zaterdag? Die zijn niet weggelopen en ik pak ze wel een keertje op!

 

%d bloggers liken dit: