December – Code Rood

Code rood

Aan het eind van het jaar lees ik wel eens terug wat ik de afgelopen nummers in mijn editorial heb geschreven. Dit om herhaling te voorkomen, maar ook omdat het een mooi tijdsbeeld geeft, wat weer kan leiden tot een nieuw verhaal. Opvallend is dat het weer wel een terugkerend dingetje was. Het was of te koud, of te warm en vaak ook te nat op de verkeerde momenten en ik kon niet laten er iets van te vinden. Nu is er ook geen betere gespreksstof voor ons Nederlanders dan het weer, dus ik vorm er geen uitzondering op.

Ook vandaag niet, want laat het nu vandaag net, qua weer, de hevigste dag van het jaar zijn. De sneeuw komt werkelijk met bakken uit de lucht en het KNMI heeft een code rood afgegeven. Het is dus binnenblijven geblazen. Echter ik moet naar buiten, ik moet mijn dochter van school halen, die met geen mogelijkheid met haar fiets door de sneeuw geploegd komt, maar die ook dat hele eind niet kan lopen. Ik denk er een kwartier over te gaan doen, dat past nog net in mijn drukke schema, maar ik kom bedrogen uit. Ik hoef maar naar de rand van Eindhoven maar het kost me drie kwartier er te komen en ook drie kwartier weer terug. Langzaam schuif ik vooruit, bij school mijn best doend geen fietser die wel een poging tot fietsen doet, te scheppen. Eenmaal terug in Nuenen en op het industrieterrein, dat mij een doorsteekje geeft, moet ik stoppen voor een mevrouw die de bocht niet goed neemt. Ze raakt me net niet gelukkig, maar als ik daarna probeer weer door te rijden, rijd ik rechtdoor in plaats van linksaf. Ik kan er niets aan doen, het gebeurt gewoon en een geparkeerde auto komt langzaam dichterbij. Hoe was het ook alweer? Gas los, remmen, sturen? Terugschakelen gaat in ieder geval niet, ik heb een automaat. Om niet recht in de flank te rijden dan toch maar volledig op de rem en er het beste van hopen. En dan sta ik stil, ik heb niet gevoeld waar precies en ik stap uit om te kijken wat mijn schade is. Wonderlijk, ik heb de auto niet geraakt. Ik kan geen vinger meer tussen mijn auto en de geparkeerde krijgen maar het is een feit; ik ben schadeloos gebleven. Wat een opluchting. Auto in z’n achteruit en een tweede poging tot wegrijden lukt. Zonder kleerscheuren kom ik thuis, maak voor mijn dochter en mij een warme chocomelk om even te bekomen van de schrik en ga dan weer gauw achter mijn pc-tje zitten. Het is tijd voor het maandelijkse uploaden.

Door mijn handen gaan weer prachtige stukken, dit keer over Django Wagner en over Elvira Wersche, een meer dan fantastische kunstenares. Het lekkere toetje voor tijdens kerst staat al bijna in mijn koelkast en ik verbaas me over de hoeveelheid woorden die er voor sneeuw te bedenken zijn. Een nummer vol met leesplezier dus weer. Hopelijk gaat u ervan genieten, net zoals wij gedaan hebben bij het maken ervan.

Rest mij u voor dit jaar en namens iedereen van het Zó Nuenen team hele liefdevolle feestdagen te wensen. Tot volgend jaar!

 

 

%d bloggers liken dit: